Powstało już wiele badań klinicznych dotyczących działania psychoterapii w ogóle i ich wynik okazał się jednoznacznie pozytywny.

Terapia psychodynamiczna stosowana w Ośrodku jest oparta o Terapię Skoncentrowaną na Przeniesieniu (TFP), która została stworzona przez kliniczną grupę badawczą, jest metodą poddawaną ciągłej weryfikacji empirycznej w losowych badaniach klinicznych (RCT), które dały jasno zmierzalne wyniki w postaci poprawy funkcjonowania osobowości pacjentów. Jako że TFP początkowo dotyczyło leczenia pacjentów z poważną patologią osobowości, wprowadzono jej modyfikacje dla lepiej funkcjonujących pacjentów oraz młodzieży.

Jest to typ zaburzenia osobowości definiowany za pomocą kryteriów DSM-IV-TR. Uznaje się za nią utrwalony wzorzec niestabilności relacji interpersonalnych, obrazu siebie i emocji oraz znacznej impulsywności, który pojawia się we wczesnej dorosłości i ujawnia się w różnych kontekstach, na co wskazuje co najmniej 5 poniższych kryteriów:

1. Usilne próby uniknięcia opuszczenia, rzeczywistego lub wyimaginowanego,
2. wzorzec niestabilnych, intensywnych relacji interpersonalnych, które cechuje naprzemienna dewaluacja i idealizacja innych,
3. zaburzenia tożsamości: znaczący i trwały brak stabilności obrazu i poczucia Ja,
4. impulsywność w co najmniej dwóch potencjalnie szkodliwych dla osoby obszarach (na przykład wydawanie pieniędzy, seks, substancje psychoaktywne, jazda samochodem, jedzenie),
5. powtarzające się zachowania, gesty lub groźby samobójcze lub samookaleczenia,
6. niestabilność emocjonalna spowodowana reaktywnością nastroju (np. silne stany dysforyczne, drażliwość lub lęk trwające zazwyczaj kilka godzin, rzadko dłużej),
7. utrzymujące się poczucie pustki,
8. nieadekwatna, silna złość lub trudności z jej opanowaniem,
9. przemijające objawy paranoidalne lub poważne objawy dysocjacyjne jako reakcja na stres.

W szerszym rozumieniu mówimy o organizacji osobowości borderline, które definiujemy przez cechy strukturalne, przede wszystkim patologię tworzenia się tożsamości i charakteryzująca się:

1. słabością ego: przewlekłymi trudnościami w tolerowaniu i regulowaniu afektów, przede wszystkim lęku, intensywnością emocji, braku kontroli impulsów, w tym agresywnych i zmniejszoną zdolnością do samouspokojenia się,
2. stosowaniem specyficznych, prymitywnych mechanizmów obronnych takich jak rozszczepienie, prymitywna idealizacja, identyfikacja projekcyjna, zaprzeczenie i dewaluacja,
3. patologia uwewnętrznionych relacji z obiektem.

Zaburzenia depresyjne należą do najczęściej spotykanych zaburzeń nastroju.
   Zespół depresyjny to utrzymujący się nieprawidłowy nastrój, poczucie rozpaczy, beznadziei i negatywne przekonania na temat siebie i świata. Za większy epizod uznaje się taki stan trwający co najmniej dwa tygodnie, w którym występują również dwa wybrane spośród następujących objawów: zmiany we wzorcach snu, zmiany apetytu, anhedonia, utratę zainteresowania rzeczami, które wcześniej budziły zainteresowanie, trudności z koncentracja uwagi, utrata energii, spowolnienie psychoruchowe, poczucie winy, myśli lub plany samobójcze. Jest często spotykanym zaburzeniem i wykracza poza granicę skrajnego smutku-uważane jest za zaburzenie, ponieważ całościowo dotyka człowieka zarówno mózgu jak i ciała: w tym funkcjonowania poznawczego, zachowania, układu immunologicznego, zakłóca funkcjonowanie w szkole, pracy czy związkach. Bywa skrywana jest pod postacią rozmaitych masek jak przepracowanie, uzależnienia, drażliwości czy agresji lub zaburzeń somatycznych.

Każdy człowiek ma cechy osobowości. W jej zdrowych odmianach nie ma skrajnych cech osobowości, są one za to elastyczne i adaptacyjne, co oznacza, że osoba jest w stanie dobrze przystosować się do otaczających ją normalnych warunków życiowych. Kiedy okazuje się, że cechy są sztywne i szkodzą posiadającej je osobie, a ta mimo, że próbuje nie może ich zmienić i pozostaje w szkodliwych dla siebie zachowaniach i jeśli cechy te mają bardzo silny wpływ na jej funkcjonowanie powodując znaczne cierpienie osoby lub otoczenia wtedy nazywamy tę sytuację zaburzeniem osobowości.

Zwykle cechy zaburzenia osobowości odnosimy do samopoczucia jednostki względem siebie oraz do jej relacji z innymi osobami, bliskimi, partnerami, a także w sytuacjach oficjalnych, np. z szefem. Im głębsze zaburzenie tym więcej trudności ma jednostka w przystosowaniu się – do bycia w bliskim związku, relacji z przyjaciółmi, radzeniu sobie w pracy.

Zaburzenia osobowości pojmujemy dymensjonalnie, od jej najbardziej delikatnej wersji, kiedy osoba ma problem w jednym aspekcie swojego życia, aż do jej najgłębszych form, kiedy funkcjonowanie osoby jest na tyle skrajne, wzajemnie sprzeczne i nieprzystosowawcze, że wszystkie obszary życia są znacznie upośledzone.

Ten rodzaj trudności osobowościowych rozciąga się od bardziej subtelnych problemów interpersonalnych aż do momentu, w którym niemożliwe jest utrzymanie żadnych głębokich i stabilnych relacji interpersonalnych.

Rdzeniem tego typu trudności są problemy związane z przesadnym zaabsorbowaniem własną osobą, nadzwyczajną reakcję na aprobatę i przesadną wrażliwością na krytykę, co w odniesieniu do relacji powoduje ograniczoną empatię i wzgląd na uczucia drugiej osoby, brakiem autentycznego zainteresowania jej punktem widzenia, brakiem umiejętności tolerowania ambiwalencji w relacji oraz niezdolnością przyznania się do swojego udziału w konflikcie. Osoby takie mają tendencję do systematycznego traktowania innych ludzi w sposób przedmiotowy, bez uwzględniania ich uczuć i potrzeb. Jednocześnie ten przedmiotowy stosunek cechuje ich podejście do siebie samych, a nieumiejętność budowania głębokich relacji pozostawia je z poczuciem bolesnej życiowej pustki.

Zwykle wyodrębnia się dwa typy pacjentów z tym rozpoznaniem. Opisując bardzo skrótowo pierwszy z nich jest bardziej arogancki i chełpliwy, a drugi zahamowany, skłonny do częstego przeżywania wstydu i upokorzenia.